en het liep goed af, hoor

Als kind zat ik vergroeid in leeshouding. Ik las uren achter elkaar en strekte mijn arm enkel om een nieuw boek te pakken. Het liefst een griezelverhaal: de eerste vier delen van De Griezelbus stonden tussen mijn negende en mijn twaalfde vaker in mijn boekenkast dan in de kast van de bibliotheek. Het Vampierhandboek ken ik uit mijn hoofd. De violist van de heksensabbat van Ton van Reen, Lekker slapen van Jacques Weijters, De Griezelklas van Tais Teng… deze boeken staan in mijn geheugen gegrift.

Toen ik naar de brugklas ging en mijn half uurtje internettijd per dag werd verhoogd naar onbeperkte verbinding (nou ja, als mijn broertje de computer niet bezet hield dan) daalde mijn aantal gelezen boeken per week sterk. Ook was ik, al duurde het zeker tot mijn veertiende totdat ik dit toegaf, een beetje te oud voor mijn vroegere lievelingsboeken geworden. Er was wel leesvoer geschikt voor leeftijd, maar niets kon tippen aan het werk van Het Griezelgenootschap.

Jarenlang las ik weinig, althans, vergeleken met vroeger. Het zat niet meer in mijn systeem; al wilde ik nog zo graag, de concentratie om te lezen ontbrak – boeken opende ik alleen voordat ik naar bed ging, eventjes. En de kapper maar praten over hoe ik vroeger zelfs tijdens het knippen zat te lezen, en familie maar weer herinneringen ophalen over hoe ik op verjaardagen zat vastgekleefd aan een boek.

Dit jaar ben ik begonnen aan de studie Nederlands. Droeg mijn verlangen om weer net zoveel als vroeger te kunnen lezen hieraan bij? Ik denk het wel, stiekem. Het is in ieder geval gelukt – door al dat gepraat over boeken ben ik leeshongeriger dan ooit. Op dit moment word ik ernstig verscheurd door twijfel over in welk boek ik verder zal gaan, omdat ik om één of andere duistere reden in vier boeken tegelijkertijd verzeild ben geraakt. Het liefst zou ik ze allemaal tegelijk lezen. En er liggen nog zo veel op de plank…

(Ik neig naar Wolkers, maar dat is vooral omdat Mijn naam is Lestat zo dik is dat ik de komende vijfhonderd jaar geen tijd meer zal hebben om andere boeken te lezen.)

een succesverhaal?

Vrijdag was dé dag, de dag van de Lowlands-kaartverkoop. Voordat ik hoorde dat het binnen twee uur was uitverkocht was het compleet langs mee heen gegaan. Ik had er ook niet zo veel zin in. Was op zich wel van plan een kaartje te kopen, gewoon, voor het geval ik er nog zin in zou krijgen, je weet hoe snel dat uitverkocht is hè, maar ik vond het niet bepaald belangrijk genoeg om het in mijn agenda te schrijven en er een college voor te skippen, of om na college direct naar huis te rennen in de bange hoop dat er nog kaartjes zouden zijn.

Nee, ik zat lekker aan de thee met spekkoek in een dom café, struinde een boekenmarkt af en verdwaalde in de overvolle H&M op de Dam. In de trein naar huis las ik op Twitter wanhopige berichten van mijn vrienden, die van elf tot een wanhopig achter de computer hadden gezeten om een kaartje te bemachtigen. De Lowlandssite liep vast, codes deden het niet en ze waren allemaal minstens één keer de wachtrij uitgegooid.

Pas toen ik op een nieuwssite las dat het festival was uitverkocht en mijn vrienden tweetten hoe gelukkig ze wel niet waren dat ze na drie onzekere uren toch nog naar Lowlands zouden gaan, begon ik het jammer te vinden dat ik geen kaartje had. Beelden van zonovergoten grasvelden, zwetende muzikanten en heel veel tenten doemden voor me op en wilden niet meer verdwijnen, hoe hard ik ook probeerde te denken aan leukere vakantieplannen (zon, zee, stand en een schoon hotel? Het Draculakasteel eindelijk eens bezoeken?). Wat je niet kan krijgen is altijd veel leuker.

Toen eindelijk thuis was zette ik de computer aan, gewoon, om te kijken of er echt niets meer was – misschien waren de computers vanmiddag gewoon op hol geslagen. En ja hoor, nog volop kaarten beschikbaar. Kennelijk verlengt niet iedereen ieder jaar braaf zijn CJP-pas. Ik typte de code in, bestelde mijn kaartje met tien euro korting en schakelde de computer uit. En dat zonder enige stress, zonder vastlopen, zonder wachtrij. Het was zo makkelijk dat het gewoon stom was.

En nu weet ik niet meer of ik er nog wel zin in heb.

the fires of fungus and the rotting leaves

Afgelopen maandag was een bijzondere dag. Het was 1 november, een nieuw begin na die rare oktoberweken. Wouter was er maandag precies één maand niet meer. Het is allemaal zo snel en tegelijkertijd zo langzaam gegaan.

Het lijkt wel alsof de herfst dit jaar langer duurt dan normaal. Het begon zo vroeg, in augustus al, en nu zijn de bomen nog steeds niet kaal maar groen en rood en goud en ik draag nog steeds geen winterjas. Het licht is wel veranderd ten opzichte van enkele weken geleden, het is niet meer zo mooi en fel, maar grauw en… afwezig. Soms is het al donker als ik uit college kom. Toch vind ik de straten mooi, zeker de straten van Amsterdam die bedolven zijn onder de herfstbladeren en die pepernoten en goedkope aarbeienthee beloven. De lucht is ijler dan een paar weken geleden en voelt ook heel anders, ruikt heel anders. De stad schreeuwt november. Natuurlijk is het koud, natuurlijk is doorweekt zijn van de regen niet cool en het was ook niet leuk dat de wind mijn ov-chipkaart vanochtend vroeg onder een oliebollenkraam blies, ik ben blij dat ik dit allemaal kan voelen. Ik ben gewoon zo blij dat ik er mag zijn.

lucy remember, the smell of that fall

Borstkankermaand, donorweek, week-van-de-rust, tentamenweek, anti-fascistendag, zet-de-klok-een-uur-terug-moment, bedplaskwartiertje; één blik uit het raam en het kan me niets meer schelen waar ik me deze tijd van het jaar allemaal druk om zou moeten maken.

Want het is het gewoon herfst. Klaar.

Foto door Bas Boerman via Flickr

Foto door Bas Boerman via Flickr

Foto door Jackie Kever via Flickr

Foto door Dmvdberg via Flickr

Foto door Jim_K-Town via Flickr

Foto door Erik van Roekel via Flickr

Foto door FaceMePLS via Flickr

Foto door FaceMePLS via Flickr

Foto door Marco Derksen via Flickr

ik had dit gisteren al geschreven maar toen

En dan denk je, het heeft nu toch geen zin meer om nog iets aan school te doen, mijn vrienden zijn hier binnen enkele minuten. Dus dan zit je maar wat op livejournal, een beetje berichten te lezen die je al uit je hoofd kent, omdat je denkt dat de bel ieder moment kan gaan en er geen tijd meer is voor iets dat moet. Maar wanneer je de berichten al drie of vier keer hebt gelezen beginnen ze je toch een beetje de keel uit te hangen, dus denk je: ik ga wél huiswerk maken. Dat hou je twee minuten vol, zo lang duurt het om jezelf te overtuigen dat het al te laat is om deze avond nog iets te bereiken, en dan ga je op Facebook. Op Facebook is ook niets nieuws, maar dat wist je al, want je krijgt die meldingen toch al binnen via je telefoon. Je comment wat bij een oude statusupdate, je  kijkt op de klok en besluit wederom iets constructiefs met je wachttijd te gaan doen. De afwas? Dit keer heb je er al binnen een minuut genoeg van en je rent weer terug naar je laptop. Hyves dan maar, for god’s sake. Een beetje de ~$ex@y~ foto’s van je veertienjarige buurmeisje uitlachen of de krabbels van jongens van vijfentwintig die nog steeds hun werkwoordsspelling niet kennen belachelijk maken. Het is niet leuk.

En dan heb je internet zo lang misbruikt voor tijddood-tijd dat je gewoon zin krijgt om huiswerk te maken. Dus je besluit het goed aan te pakken en zet de computer uit, ruimt je bureau leeg en gaat hoofdstuk elf samenvatten. Althans, dat wil je. Want je pen is onvindbaar en je kan de juiste bladzijde niet vinden. Net wanneer je denkt dat het best lekker gaat en het ergens op begint – wacht even. De bel gaat.

spijt

Het was de bedoeling dat ik deze blog dit keer wél goed bij zou houden. Dat ik veel zou schrijven, bijna iedere dag, of in ieder geval twee keer per week, up-to-date zou blijven. Maar dezelfde vrijdag als dat ik mijn eerste post schreef is er iets verschrikkelijks gebeurd. Iets waar ik in de eerste instantie niet over wilde schrijven, omdat ik van mening ben dat je verdriet niet te veel moet exploiteren, de dood niet mag exploiteren, omdat het niet respectvol genoeg zou zijn, tegenover hem en zijn familie. Omdat we elkaar tenslotte al zo lang niet gesproken hadden. Daarna wilde ik toch graag een eerbetoon schrijven. Het was al mislukt voordat ik was begonnen.

Ik heb me nog nooit in mijn leven zo verschrikkelijk gevoeld.

Moet je nagaan hoe zijn échte vrienden zich voelen.

een ouderwets gezellig dit-is-mijn-nieuwe-weblog postje

Toen ik besloot te stoppen met mijn web-log.nl-blog en een wordpressaccount aan te maken, was het eigenlijk de bedoeling dat ik met ingang van het nieuwe schooljaar direct zou beginnen met schrijven. Nieuwe herfst, nieuwe studie, nieuwe blog; het was zo’n mooi plan.

Inmiddels zitten er al vier lesweken op en is deze blog nog zo goed als leeg. Nu moet ik zeggen dat ik hier best goede redenen voor heb: vier uur reistijd per dag (waarvan de trein slechts twee uur daadwerkelijk rijdt, en de rest gewoon wachttijd is – als iemand toevallig een kamer in Amsterdam over heeft, dan mag diegene ‘m best aan mij doneren), werk, Oh Oh Cherso,  tafeltennis, koffie drinken met je studiegenoten, mijn nieuwe smartphone, prijsvragen verzinnen en ingevroren fruit eten is op zich best tijdrovend, om over het studeren zelf nog maar te zwijgen. (“En je oude vrienden dan?” Welke oude vrienden? Die mensen die ik vorige maand op het treinstation tegen kwam en met wie ik afsprak om snel weer wat af te spreken? Oh ja… moeten we nog doen.)

Ondertussen komen de eerste tentamens al gevaarlijk dichtbij en hebben we allemaal al weer een fikse studieachterstand. Ondanks mijn vele pogingen mezelf te bedwingen staan de eerste poppetjes al in mijn collegeblok getekend en zijn mijn samenvattingen als vanouds onduidelijk en onsamenhangend.

Klinkt dit als een slechte start? Ik ben best tevreden. Vergeleken met vorig jaar doe ik het op school toch ietsje beter (ik had een vak dat psychofysiologie heette, dat zegt genoeg). Bovendien zijn mijn leer- en blogpatroon nooit erg regelmatig geweest, dus achteruitgang bestaat niet.
En het zou toch zonde zijn om de moed al na één maand te verliezen?